Mijn eigen website met blog on-line

Ik vind het bijzonder leuk om via deze blog iedereen die meer over mij wil weten daarvan kennis te laten nemen. Dat kan nu via mijn eigen, persoonlijke website. Een lang gekoesterde wens die nu werkelijkheid is geworden. Zo kunt u berichten van mij hier tegenkomen over politiek en bestuur, de duurzame samenleving, mijn gedichten en foto’s of persoonlijke dingen die ik met u wil delen. Ik hoop dat u hierdoor geïnspireerd raakt en er ook plezier aan beleeft of mij van commentaar voorziet waar ik iets mee kan doen.

Veel leesplezier
Jan Pieter Lokker

Advertenties

Noordwijk – Eerste vers.

Heel even scheert de zee
als breekbaar glas
voorbij de statie van oranje.
Een lichte bries buigt staag
het staande helm naar Binnen.
De oude dame ontvangt de groet
met klanken van de luidklok:
de sobere melodie van oude Jeroen.

Verdwaald lopen mensen door het losse zand
De zee blijft zee
en componeert haar dagelijkse symfonie.
Waterklanken die het samenspel van wind en wolken
Verder dragen naar de kleur van duizend bloemen
In een achterland van gras en wolken.

Golven spoelen speels
De voeten van de paviljoens.
Hoog op het duin
In alle majesteit het huis
En al het steen en glas daar tussen
In volle glorie soms vergaan
Tot vensters van de nacht
Wachtend op een hand die heelt.

Onbewogen ligt de sluier van de morgen
Op de rode daken van de huizen en kastelen
slingerend langs velden van weleer,
In schemer achterlatend
de kruiden ongebruikt, verborgen.

De zwarte leeuw staat fier gebeiteld,
vereeuwigd in beton, tapijt en glas.
Bewaker van vervlogen tijd,
van eeuwen die niet meer zijn
en tijden nog te gaan.

Muzikale kerstwandeling Noordwijk 2013

Ver van de verwaaide kust
waar de zee onrustig
de ziel van haar bewoners omwoelt
en razend spel
van wind en duizend wolken
de laatste meeuw verjaagt naar Binnen,

luistert grijs en groen in kerken en kastelen
naar het spel van duizend klanken.
Uitbundig, ingetogen, soms verstild zelfs
naar de woorden die gezongen
zoveel meer betekenis krijgen;
zoveel meer dan al het dagelijks lawaai
Van de stemmen die alleen maar roepen
rauw en zonder iets te zeggen.

Wandelen met muziek
is wandelen naast God,
is klein zijn, is
willen worden als een kind
dat opnieuw geboren wordt
In de binnenruimte van ons dorp.

Wandelen met muziek
Is ook groot zijn, is
vieren dat wij samen één gemeenschap zijn.

De Toren van Jeroen

Gestapelde stenen van de toren
Gelui van klokken
die het fundament doen trillen.
Gegoten in het Brabants heiligdom van Asten
zingen de klokken hun lied
en roepen op tot bidden, lofzang en gebed;

De toren zelf;
Zij torent hoog boven daken en plantsoenen,
en verhaalt van eeuwen die voorbij zijn.
De hand van meester en gezel
Schiep ook verborgen ruimten.

Schedelruimte voor de Heilige die ons voorging
in de prediking van het Woord.
Vermoord en nooit gevonden.
Voor de eeuwigheid bewaard,
als het laatste geheim van Noordwijk
Dat nooit zal worden onthuld.
Ook al schrijven wij duizend boeken.

Noordwijk aan de Grent

In de kromme bocht van Zuid
leven mensen elke dag het kleine leven
van de eigen straat, een dorpje zelfs.
Met eigen wetten, regels en gezag
voor de laatste uren van de nacht
als het schuim van bier en ander vocht
vrolijk en uitbundig alle denken trager maakt.

Zwaar leunt de geschiedenis
in de harten van de Zeeërs en de Binders,
Grentenaren die met moed en weemoed
nog weer denken aan die eerste kus,
gestolen op de dansvloer of in’t duister van de gang.
Toen de disco nog een disco was
en de woorden over school en werk en liefde
verloren raakten in de rauwe klanken
van Nirvana’s “Smells Like Teen Spirit”
of het zachte “Nothing Else Matters” van Metallica.

Ook vandaag nog klinken op de dansvloer
woorden over school en werk en liefde.
Via twitter, facebook in de taal van nu.
De kleine schermen van de smartphone
verlichten in het donker van de kroeg
de roze rood gespannen gezichten
verlangend naar een eerste virtuele kus.
Eilanden van liefde op de klanken van
“Beauty and the Brains” en “Scream and Shout”

Als de laatste muzikant zijn lied gezongen heeft,
en de barman traag de bierpomp sluit,
het lawaai van uitgaan en vertrek verwaaid is in de nacht,
ligt daar in de kromme bocht van Zuid
op het vroege uur van zondagmorgen,
diezelfde Grent verlaten en verdwaasd te zijn.

Even plotseling als de nacht verdwijnt
in de eerste stralen van de zon
spiegelend in de glas van Huis ter Duin,
begint heel traag het leven terug te komen.
Stoelen keren naar de eerste gasten
voor een eerste koffie met.
Over strand en duinen gloort een nieuwe dag.
Ik weet het nu: de Grent gaat nooit verloren.